Pokazywanie postów oznaczonych etykietą opowieści. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą opowieści. Pokaż wszystkie posty

środa, 22 grudnia 2010

Gandziak i Złota Rybka

Gandziak i złota rybka [ i refleksje rodzinne jakie go naszły w związku ze zwiedzaniem cmentarza podczas robienia porządków przed tak zwanym dniem "Wszystkich świętych" Czyli w ostatnich dniach października ]

W pewnym momencie nie wiadomo skąd Gadziak przypomniał sobie historyjkę o rybce, co zepsuło mu nastrój na cały dzień. Historyjka faktycznie nie była zbyt przyjemna, a jej korzenie sięgały daleko do dzieciństwa Gandziaka. Przejdę do rzeczy i zacznę opowiadać żeby zbytnio nie zanudzać czytelnika. Ojciec Gandziaka trzymał sobie kilka hodowlanych rybek w małym akwarium. Akwarium było jak to http://www.blogger.com/img/blank.gifakwarium ani szczególnie wyjątkowe i duże ani marne. Takie zwykłe bardzo przeciętne akwarium. Pewnego wieczoru przyszedł nieżle wstawiony, co mu się przyznać trzeba dosyć często zdarzało i zaczął nerwowo kręcić się w okolicy swojego akwarium -stojącego w małym pokoju który sam zamieszkiwał. Potem poszedł do kuchni po słoik, i szybko tak żeby nikt tego nie zauważył... dalej czytaj tu plik
strona html
w formacie txt
w formacie pdf

sobota, 4 grudnia 2010

Dziura w czasie fragment piąty

Wyrzutki zainstalowały się na księżycach planet układu słonecznego, uważanych za nieprzydatne ze względu na zbyt duże koszty wybudowania tam miast lub chociażby baz i z tego powodu lekceważone przez ziemskie rządy . Najpierw zainstalowali się na Prometeuszu, spore znaczenie miała chyba sama nazwa i związany z nią prestiż "Kartoflaka" . Następnie niedługo po tym jak zaludnili "Prome" zajęli Tytana i Rhee, oraz dwa księżyce Jowisza: Ganimedesa i Europę zatykając flagę w ich grunt . [Już od dawna ziemscy naukowcy uważali że panują na nich względnie korzystne warunki do życia] No i oczywiście Księżyc, co zostało poczytane za wyjątkową bezczelność z ich strony przez establiszment naszej macierzystej planety -bo wyglądało to tak jakby grali im na nosie, szydząc i kpiąc sobie z nich.

Pomarańczowy Tytan z jeziorami ciekłego węgowodoru pierwszym osadnikom nie przypominał zupełnie ziemi -za którą chyba ukradkiem tęskinili- szczególnie że prawie zawsze panował na nim pomarańczowy mglisty półmrok. Azotowe powietrze z dodatkiem metanu, argonu a także acetylenu zupełnie nie nadawało się do oddychania. Ćiśnienie było wyższe niż na Ziemi o jakieś 50 procent, a do tego zimno -niska tempetratura panowała tam ze względu na nikłe nasłonecznienie księżyca. Powierzchnia w większości pokryta lodem na głebokość nawet paru kilometrów. Ale nikt sie wtedy takimi rzeczami nie przejmował, wrzucało się na pełny regulator "Trzeci kamień od słońca" Jimiego Hendriksa albo "Warszawiankę 1905 roku" w którejś z nowszych wersji i leciało na pełnym gazie do przodu, nastepnie lądowało praktycznie bez wzgledu na warunki i wysiadało ze staku zatykając flagę w gruncie . Po zbadaniu satelity lub planetki okazywało się zazwyczaj że nie jest tak źle jak można by było wcześniej przypuszczać. Na powierzchni Tytana nie dało się raczej żyć ale głębiej było już trochę lepiej Niżej kilka kilometrów pod gruntem mieściły się całkiem spore ciekłe jeziora, a jeszcze głębiej gruz wchodzący w skład jądra księżyca -czyli w końcu coś stałego. Prawdziwe skały lecz aż tak głeboko raczej nie zaglądali bo i po co? W warstwie ciekłej wody pośród lodowych zagłębień gdzie postanowili sie osiedlić ze względu na obecność wody i w miarę ciepłą temperaturę spotkali dziwne istoty wodne żyjące w tych oceanach pod lodową powierzchnią księzyca. Z powodu obniżenia się temperatury lata temu jakie zapanowało na księżycu życie przeniosło się pod wodę. Większość form żywych niestety wyginęła, natomiast te które wcześniej żyły w środowisku wodnym w większości na szczęście przetrwały. Dominowały wśród nich stworzenia podobne do naszych dinozaurów z obłym ciałem i wydłużonymi jak żyrafy szyjami. Jednak w wodzie radziły sobie zupełnie dobrze. Oczywiście nie tylko, bo i było całkiem sporo gatunków przypominających nasze ryby i inne istoty podobne do żyjących w ziemskich oceanach i morzach. Spotkali też gatunki potrafiące żyć zarówno pod wodą jak i spędzać dość długi okres czasu poza nią. Metanowe rzeki wpadające do jezior a nawet mórz satelity no i... położone na morzach wyspy nadawały kolorytu satelicie. Nawet po tygodniach pobytu zadziwiał ich niezykły krajobraz Tytana nazywanego przez nich „pomarańczą”. No i te wodno metanowe wulkany. Właśnie przez jeden z nich dostali się wnętrza księżyca poszukując źródła "siły sprawczej" energii, i nie pomylili się. We wnętrzu Tytana znaleźli miejsca o wsokiej temperaturze będącej dla nich źródłem tak potrzebnego do życia ciepła. Sama baza nie była wielka i zamieszkało w niej nie więcej niż stu, no może parę setek uciekinierów. Maszyny do produkcji tlenu i wytwarzania sztucznej żywności przywieźli dopiero później... czytaj dalej tu

wtorek, 17 sierpnia 2010

opowieści Lesa Gridi




Hobo czyta znalezione w bibliotece zapiski, w których jakiś nieznany mu wcześniej człowiek o imieniu Less Gridi opowiada o dawnych czasach i o swoim życiu na Ziemi.

I stało się to czego bałem się najbardziej, i czego panicznie wprost obawiałem się w moich najczarniejszych snach. Kiedyś uśmiechałem się gdy słyszałem rozmowy sąsiadów w windzie, o problemach i z ich starymi czipami. Narzekania emerytów siedzących na ławkach niedaleko drzwi wejściowych przed rozpadającymi się blokami. Lub oczekujących godzinami w poczekalniach przed gabinetami lekarskimi. Musicie wiedzieć że czipy psuły się nagle, w najbardziej nieoczekiwanych dla ciebie miejscach i sytuacjach, kiedy ty bardzo, ale to bardzo tego nie chciałeś. To zimą gdy siarczysty mróz przenikał twoje zmarżnięte ciało aż do szpiku kości, a to w strugach deszczu kiedy ktoś moknąc próbował dostać sie do kamienicy i otworzyć stare ciężkie drzwi. Albo podczas sobotnich zakupów z rodziną kiedy na przykład na ciebie patrzyła żona porównując ciebie jak zwykle z innymi mężczyznami chodzącymi w magazynie wydającym żywność. I dzieci porównujące ciebie z innymi ojcami, z mniejszymi zazwyczaj brzuchami, na dodatek bardziej pewnymi siebie, wysportowanymi i z o wiele większym obwodem klatki piersiowej i muskół bezczelnie prężących sie pod ich krótkimi eleganckimi koszulkami. Ja wiedziałem już chyba od dziecka że wszystkie narzędzia należy szanować i dbać o nie. Wykonywałem więc prawie codziennie wszystkie sprawdzone i nie sprawdzone sposoby konserwacji mojego ukochanego IDika jak go ludzie u nas w Polsce pieszczotliwie nazywali.
Więc najpierw trzymałem długo rekę w miejscu w którym wszczepili mi mojego ukochanego "ajdika" nad rozgrzanym żelazkiem. Lub zaraz po przyjściu z pracy, jeszcze nawet zanim zjadłem obiad, wykonywałem stanie na głowie albo świecę. Co miało poprawić mi krążenie w rękach i następnie w dłoniach, i dzięki temu sprawić że czip będzie służył mi dłużej. Chodziłem też czasami, zazwyczaj w piątki wieczorem, do babek zamawiających i szeptunek jakich w Warszawie w tamtych czasach nie brakowało. Prawie w każdej kamienicy mieszkała jakaś zamawiaczka. One też wiedziały jak właściwie traktować czipa. Czip niestety kosztował, i za wymianę podczas uszkodzenia trzeba było zapłacić. Zgłosiłem się niefortunnie jako jeden z pierwszych. Jeszcze na ochotnika, ponieważ pierwsi którzy przyszli mieli dostać jakieś nagrody, i otrzymałem czipa testowego [ jak zwykle, skończyło sie na kwiatach, uścisnięciu dłoni, czekoladzie i dwóch piwach] Czip testowy, czyli tak zwany prototyp, różnił sie tym od innych czym rózniła się stara dziesięcioletnia Nokia od nowego telkomu. To jeszcze nic, gdy czip odmówił posłuszeństwa i "procesorek" przestawał w nim działać. Gorzej jeśli lit wylał się do organizmu, i rozlał po całym ciele. U nas nie było jeszcze tak żle, [ ponieważ już w marcu kończyły się zazwyczaj środki przynawane na przydział gazu usypiającego] ale to tylko ze wzgledu na biedę. W innych krajach ludzi którym zepsuły się procesory zwyczajnie usypiano. Jeszcze gdzie indziej dla majsterkowiczów, żeby im się nie chciało przypadkiem kombinować, podczas wyciągania spod skóry, zawartość czipa rozlewała się wtedy i trujak prowadził nawet do śmierci. Jednym słowem straszliwy pech! Miałeś kurcze tyle a tyle tysięcy oddechów, i dni roboczych nie wykorzystanych i to nie przechodziło na nikogo z rodziny. Podobno przywłaszczali je sobie pracownicy urzędu.

W niektórych krajach tam gdzie do głosu doszli wrogowie nowego porządku, no nie wszędzie i nie wszyscy, jednak w niektórych krajach dawało sie zaobserwować dziwne szaleństwo. Wszystko co kojarzyło im się z nowym porzadkiem i z masonami, a im kojarzyło się z nimi prawie wszystko, było z dziką wprost agresją niszczone. Niszczyli więc pracowicie zbyt trójkątne góry, podobne do wizerunku na dawnym amerykańskim banknocie. Ścigali też Od-szczepieńców i Wszepieńców, jakby to była ich wina że są tacy. Gorzej, bo ścigano także ludzi wyglądających według opini publiczej podejrzanie. Jeżeli miałeś zbyt długie albo zbyt krótkie włosy, ubierałeś sie nietypowo, mówiłeś zbyt cicho i zachowywałeś nieśmiało. Lub dla odmiany mówiłeś za głośno, ale raczej zbyt cicho. To wtedy mogłeś zostać uznany za Wszczepieńca. Wszczepiaków widziało niewielu, i swoją wiedzę o nich czerpali ludzie zwykle z opowiadań innych. Wiadomo było jedynie że niektórym ludziom władze wszczepiali nowe wirtualne osobowości. Taki gość wchodził w ciało innego człowieka którego osobowość i świadomość po prostu uśmiercano. Był to zazwyczaj agent służb specjalnych któregoś tam, zdaje się że trzeciego albo czwartego stopnia. Szkoda że nie zapytali o to stoików czyli pijaków wystających godzinami na ulicach. Szkoda też że nikt nie wpadł na pomysł żeby zapytać dlaczego ci ludzie tak wytrwale stoją na swoich wartach wpatrując sie w innych, bezmyślnie z pozoru lecz uporczywie gapiąc się w domy, lub obserwując uważnie to co się właśnie wydarza. Robili to bez powodu? Ej, czyżby? Czy mieli w tym jakiś interes? Dobrze więc prawie nic nie wiedzieli o Wszczepiakach a ścigali ich do upadłego i palili na stosach wśród starych biblotecznych książek. Histeria z paleniem Bogu ducha winnych Wszczepiaków przypominała poprzednią a zwiazaną z tak zwanym tropieniem netowych pedofilii. Było to chyba największe oszustwo w historii planety, w jej całych dziejach, a może i nawet galaktyki. Najgrubsze i najbardziej bezczelne, ponieważ "owce" jak je rządzący nazywali, "urodzone przecież do golenia i strzyżenia" były już tak rozmiękczone przez trwającą stulecia obróbkę, a poziom oszóstwa stanowił także przy okazji rodzaj testu, takiej powiedzmy sondy na ile można nimi manipulować. Oj można było nimi manipulować, i to jak! Telewizyjne okienka i radiowe odbiorniki mówiły ludziom co mają robić i jak myśleć. I wmówili głupcom że oni nie robią żadnej cenzury, ale ścigają jedynie netowych pedofili, a ci uwierzyli w to do tego stopnia że każdy posiadający internet lub nawet tylko komputer mógł stać się ofiarą sąsiedzkich samosądów i linczów. Przestraszeni ludzie wynosili więc po kryjomu komputery na śmietnik. Zazwyczaj robili to po ciemku w nocy, tak żeby ich nikt nie widzał.

Niektórzy powariowali do tego stopnia że chcieli zniszczyć słońce i księżyc ponieważ uznali że są to stare masońskie znaki. Nie przyszło im do głowy że słońce i księżyc były wcześniej a znaki powstały dopiero póżniej. Lecz jednak nikt nie odważył się zaprostestować głośno. Prypominali w tym technokratystów [technokreatystów] którzy także chcieli zniszczyć słońce i księżyc i zastąpić je sztucznymi. Ale oni uważali że wszystko co naturalne jest do niczego i że należy w związku z tym zastapić je nowym wytworem myśli ludzkiej. Sztuczne satelity są jak najbardziej w porządku, oświetlają przecież Ziemię z drugiej [aktualnie] ciemnej strony. Choć ludzką myśl przyznać trzeba, też uważali za dosyć wsteczną. No jako coś pośredniego między światem techniki a starym światem natury. Myśl z jednej strony kreowała technikę lecz z drugiej tkwiła jeszcze w starym. Była etapem pośrednim dopóki komputery i maszyny myślowe nie przejęły funkcji ludzkiego mózgu, a technony czyli takie maszynki myśli nie myślały jeszcze za ludzi. Ich cywilizacja z wielkim hukiem upadła podbita przez sąsiadów, lecz współcześni wrogowie słońca nie wiedzieli o tym. Skąd niby mieli wiedzieć jeśli nie czytali książek? I skąd mieli te książki do czytania brać jeśli je wcześniej spalili. I jak je mieli w końcu czytać, przecież nie umieli czytać bo sztuka czytania została prawie zapomniana i zakazana. Żeby umieć czytać trzeba było mieć pozwolenie i mogli to robić jedynie ludzie z wyższych kast. Ludzie z wyższych kast niestety, woleli spędzać czas w inny przyjemniejszy dla nich sposób.

środa, 28 lipca 2010

opowiesci o dziewicy i dwóch panach "P"

Na jednej z nich widniała wielka fotografia na całą stronę, przedstawiająca parę amerykańskich gejów, wybierających sie, zaraz po własnym ślubie [w jednym z kościołów którego wyznania teraz nie pamiętam], w wizytę do naszego prezydenta i parlamentu. Na drugiej twarz kobiety w dość młodym wieku, i tajemniczy podpis: “Dziewica konsekrowana”.
Napiszę jeszcze dla porządku kim była, a właściwie kim jest Julia. Julia jest ładną dwudziesto letnią dziewczyną, o czarnych, choć może trochę smutnych oczach. Mieszka na stałe w Warszawie, a studiuje w Krakowie, dokąd raz na jakiś czas przyjeżdża.

Julia, jak zwykle ona, zaczęła bronić środowisk homoseksualnych. Nie to że bym je atakował, i nie to że jest homoseksualistką czyli lesbijką, bo tego po prostu nie wiem, ale robiła to jakby z nawyku, zamazując przy okazji napisy widniejące na czole tych dwóch gejów wykonane długopisem. Napisy dosyć krótkie i nie zbyt wyszukane, powiedzmy pisało tam na ich czołach ni mniej ni więcej tylko: pedał. Dodam że napisy były wykonane zwykłym długopisem. Dołożyliśmy coś od siebie, i coś tam dorysowali pijąc przy tym kawę, a każde z nas stosownie do swoich poglądów i przekonań.
W pewnym momencie jak wspomniałem na początku opowiadania, złożyłem obie gazety, i powstała dość dziwaczna całość, mianowicie dwóch homoseksualnych mężczyzn i kobieta wyrzekająca się swoich seksualnych pożądań, jeśli je miała, -bo artykułu nie czytałem.
Kiedy znudziła nam się zabawa z wymyślaniem fabuły do obrazków w stylu: trójkąt miłosny, jedna dziewica i dwóch homoseksualistów, Julia powiedziała: Opowieści o dwóch panach “p”. Potem zmodyfikowała swój pomysł, by zmienić tytuł na: Opowieści o dziewicy i dwóch panach “p”.


Tytuł opowiadania był już gotowy, a więc mogłem przystąpić do pracy .
Ale zanim tak sie stało rozmawiałem jeszcze długo z Marzeną i pewną wyznawczynią bogini Niezgody, nader lubiącą spory i ceniącą sobie niezwykle posiadanie odrębnego od rozmówcy zdania . Kiedy skończyłem rozmawiać wróciłem szybko do domu, choć wcześniej ustawiłem kolesia który zbyt dużo sobie wyobrażał i był odrobinę niegrzeczny wobec mnie, -ale dobrze zostawmy to i przejdźmy do opowiadania. Opowiadanie, a właściwie opowiadanko jest krótkie, i nie powinno nikogo zbytnio znudzić, w przeciwieństwie do wstępu, nieco może rozwlekłego.
A to było tak:

W pewnym małym mieście, gdzieś na końcu ameryki, żyła sobie para dwóch gejów. Jeden z nich z z wyglądu dość przyzwoity, człowiek o dobrej duszy i łagodnym charakterze, a przy tym starszy od swojego seksualnego partnera [tu wyjaśnić muszę że prezentuję dość tradycyjne podejście do homoseksualizmu i par seksualnych, właściwe dla nas polaków, preferując oczywiście kobiety jako stary heteryk, i w związku z tym będę pisał z tego tradycyjnego punktu widzenia, nie obrażając jednak homoseksualistów. Julia natomiast, gdybym jej pokazał ten tekst pisany na komputerowej maszynie oczywiście brała by w obronę te środowiska i być może nawet sugerowała, abym pisał bardziej przychylnie o nich].
Zatem wracając do tekstu: starszy, i nazwijmy go panem “P”2, a z wyglądu stróż nocny bo jego prawdziwej profesji nie znam, był zakochany do szaleństwa w młodszym i trochę bardziej przystojnym panie P1. Pan P1 żeby było śmieszniej, lub smutniej bo niczyich uczuć nie należy lekceważyć, nie odwzajemniał zupełnie zalotów starszego od siebie P2. Mało tego kochał się do obłędu wprost, w pewnej miłej a dość zamkniętej w sobie kobiecie, którą w opowiadaniu nazwiemy panią D.
Pani D. Bardzo pragnęła mięć mężczyznę, i całymi nocami śniła o nim i marzyła. Marzyła o nim podczas bezsennych nocy, i czasie dnia, aż zaczęła nawet z nim rozmawiać idąc ulicą, albo będąc samą w pokoju, w w domu rodziców z którymi mieszkała, oczywiście robiła to kiedy nikt tego nie widział. Trwało to do czasu, aż Mężczyzna z Jej Marzeń stał się prawie czymś rzeczywistym do tego stopnia, że patrząc i rozmawiając z mężczyznami w swojej pracy albo podczas towarzyskich spotkań porównywała spotkanych przez siebie mężczyzn z MzJM. Ale żaden niestety do tego obrazu nie pasował, choć najbliższy idealnej kopi był, o czym on sam nie wiedział P1. Pani D. nie wiedziała że P1 nie może w nocy spać, a zamiast spać wyobraża sobie sceny z życia ich obojga, wyobrażał też sobie że następnego dnia wyzna jej miłość na korytarzu przeznaczonym dla kontrolerów wyższego stopnia i ogólnie dla “Stafu”, a wiodącym do palarni. Niestety kiedy szedł do palarni przeznaczonej dla stafu i kontrolerów wyższego szczebla D. wracała akurat stamtąd co gorsza czasami nie sama, bo w towarzystwie innych mężczyzn. Wtedy zapominał o niej na kilka dni, a nawet na dłużej.

Czas mijał, a wszyscy byli samotni, zakochany do szaleństwa w P1, starszy już P2, zakochany w przedmiocie swoich westchnień P1, i obłędnie wprost zakochana w przedmiocie swoich marzeń, a właściwie wytworze swojego umysłu, będącym coraz bardziej podobnym do P1, MzJM.
Wszyscy, to znaczy cała trójka, robili się coraz bardziej samotni i nieszczęśliwi, a niektórzy nawet i biedni. Bo pan P1, powodowany coraz częstszymi depresjami, zaczął opuszczać się w pracy, by ją po jakimś czasie w ogóle porzucić. Pan P2 zaniedbał sie okropnie, i przestał całkiem dbać o siebie, zaczął się garbić, i przytył, a twarz pokryły zmarszczki, i szczeciny nie ogolonej zwykle brody. Urósł mu też sporych rozmiarów brzuch. Ale jednak pracy nie porzucił.
Najgorzej z całej trójki prezentowała się pani D. D zaniedbała się najbardziej. I nie tylko że porzuciła pracę, ale na długi czas przestała nawet wychodzić z domu.
Z domu wyciągnęli ją dopiero po długich miesiącach samotności rodzice
Spotkali sie po jakimś czasie znów. I do tego całą trójką w miejscowej poradni zdrowia psychicznego. Nie było w tym wcale żadnego zrządzenia losu, ani też ślepego przypadku, bo w ich miasteczku, a nawet w promieni co najmniej paru kilometrów, była tylko jedna przychodnia tego typu.

Jak sie potoczyły losy całej trójki?, -zapytacie pewno zaciekawieni .
Bardzo prozaicznie, choć nietypowo. Pan P1 zauważył, i docenił opiekuńczość pana P2, i zdecydował się nawet z nim zamieszkać. Pani D. choć podejmowała wielokrotnie próby nawiązania kontaktu z P1, to jednak pomimo największych wysiłków na jakie było ją stać nie potrafiła niestety nawiązać bliższych kontaktów z P1, ani z innym mężczyzną który przypadł by jej do gustu. Postanowiła zostać więc dziewicą konsekrowaną, i skierować swoją miłość do Jezusa, tłumacząc sobie że jest bardziej subtelna i szlachetna, przechodząc najpierw od miłości erosa w agape, a potem nawet w jeszcze bardziej subtelną formę. Żeby było śmieszniej, a może raczej żeby było smutniej, pan P1 wcale nie był homoseksualistą od urodzenia ale wrodzona nadmierna wrażliwość w połączeniu z nie zbyt ciekawą i atrakcyjną fizjonomią [bo nie był raczej ani odrobinę przystojny, co muszę od razu wyjaśnić], a jakby tego jeszcze było mało, to jego apodyktyczna matka zdominowała go od dziecka, a ojciec agresywny pijak, wyrobił w nim uraz strach przed energią męską, tłumiąc ją w sobie, -co już na stałe, praktycznie zniechęciło go do bycia dynamicznym mężczyzną, i co gorsza do poszukiwania kobiety swojego życia. Nadmierna wrodzona wrażliwość sprawiała że bardziej niż ognia bał się ośmieszenia w oczach bliskiej osoby i po kilku próbach zbliżenia się do podobających mu sie kobiet niestety zrezygnował z paroma sińcami na duszy i dodatkowym urazem w sercu.
I tak sobie żyli, nie wiadomo czy długo i nie wiadomo czy szczęśliwie. O dziewicy konsekrowanej zrobiło się głośno gdy miasto dowiedziało się o decyzji jaką podjęła. Dwóch panów P. czytało sobie wieczorami Platona i Oskara Wilde. Potem słuch o nich zaginął. Dwóch panów P wyjechało do dużego miasta. Podobnie, prawdopodobnie też do dużego miasta wyjechała wyjechała konsekrowana dziewica. Cała trójka bowiem w małym miasteczku uchodziła za dziwaków i odmieńców.

Potem pamięć o nich w miasteczku zaginęła. Pojawili się inni młodsi odmieńcy, o których się mówiło w miejscowym supermarkecie, podczas robienia zakupów, u fryzjera i podczas uroczystości dobroczynnych albo na korytarzu dla “stafu” i kontrolerów wyższego rzędu wiodącym do firmowej palarni. całosc dostepna tu